# 0

Aurelia przeszła powolnym krokiem wzdłuż mola. Raz po razie stawiała stopy na oblodzonej powierzchni ciemnych desek, wpatrzona w słońce, powoli znikające za horyzontem.

Doszła na sam koniec i postawiła plecak, uważając na każdy swój ruch przeszła na drugą stronę barierki i usiadła na brzegu pomostu. Machała nogami i patrzyła w lód, próbując dojrzeć wodne głębiny.

Było bardzo zimno. Najzimniej od ponad dwudziestu lat.

Wszyscy siedzieli w domach, nikt nie mógł tędy przechodzić.

A jednak.

Borys ostrożnie przysiadł obok niej.

Milczeli.

- Rozsypuję się – drżącym głosem powiedziała Aurelia.

On nic nie odpowiedział.

- Nie chcę patrzeć, jak umieram powoli, tracąc panowanie nad samą sobą. Nie chcę biernie patrzeć, jak wszystko się ode mnie oddala. Największy ból sprawia tęsknota…

- A teraz? Tęsknisz teraz?

- Nie.

- Zrobiłaś wszystko, co miałaś?

- Tak.

- Więc to dobry dzień, by umrzeć – przeniósł spojrzenie na nią.

Patrzyli sobie przez chwilę w oczy, po czym spojrzeli na ostatnie promienie zachodzącego słońca. Dwa obłoczki kryształków ulatywały z każdym ich oddechem.

Borys zanucił jej ulubioną piosenkę i złapał ją za rękę.

Milczeli.

A ciszę przerwał trzask pękającego lodu i plusk.